Op 31 december 2025 maakte ik mezelf een belofte: als ik eindelijk dat boek zou schrijven dat al zo lang in mijn hoofd zat, als ik het ook écht zou publiceren, dan zou ik terugkeren naar Athene. Naar de stad die ooit de inspiratie vormde voor de Athanasiadis-dynastie.
Ik had toen geen idee hoe druk 2026 zou worden.
Eerst moest er een boek gelanceerd worden. Daarna volgden de promotie, de ontmoetingen met lezers, de boekenbeurzen en alle kleine en grote avonturen die bij het leven van een debuterend auteur horen. En ergens tussendoor begon ik natuurlijk ook al aan een tweede verhaal.
Voor ik het goed en wel besefte, was deel twee klaar om naar de drukker te sturen. En toen kwam de vraag: wat als ik de tijd tot de publicatie nu eens niet vulde met nog meer werk, maar eindelijk die belofte aan mezelf nakwam?
Dus vertrok ik naar Athene. Met in mijn bagage niet één, maar twee boeken uit de Athanasiadis-dynastie.
Daar, op de plek waar zoveel van mijn verbeelding ooit vorm kreeg, voelde ik een enorme dankbaarheid. Voor het verhaal dat ik eindelijk had durven schrijven. Voor iedereen die mijn eerste boek een kans heeft gegeven en het verhaal van de Athanasiadis-familie mee op weg hielp. Voor alle warme reacties, ontmoetingen, aanmoedigingen en avonturen die daaruit zijn voortgekomen. En voor alles wat er met het tweede boek nog in het verschiet ligt.
Het voelde een beetje alsof ik mijn Athanasiadis-familie eindelijk naar huis had gebracht. Naar de plek waar hun wereld voor mij begon.
Athene stelde niet teleur. De stad heeft iets wat me telkens opnieuw weet te raken. De combinatie van eeuwenoude geschiedenis en het bruisende leven van vandaag, de drukte van de straten, de kleine hoekjes die je onverwacht ontdekt, die heerlijk warme sfeer van die zo bijzondere Griekse filoxenia.
En natuurlijk bleef het niet bij herinneringen ophalen. Athene heeft me opnieuw verrast, geïnspireerd en een paar ideeën toegestopt die misschien ooit hun weg naar een volgend deel zullen vinden. Maar daarover later meer...
