De reis gaat verder…

Drie maanden geleden verscheen Schaduwen uit het verleden.
Hoewel ik jarenlang aan het verhaal werkte, bleek het echte avontuur pas te beginnen toen het boek de wereld in trok.
De voorbije maanden waren dan ook gevuld met een hele reeks eerste keren.

Mijn eigen plekje in de boekhandel
Tussen honderden andere verhalen stond daar plots ook het mijne. Ik bleef er even bij stilstaan, bijna alsof ik mezelf moest overtuigen dat het echt was.

De boeklancering en eerste signeersessies
Na jaren schrijven mocht ik eindelijk lezers verwelkomen in de wereld van de familie Athanasiadis. Het werden warme middagen vol gesprekken, glimlachen en gedeelde liefde voor verhalen.

De eerste recensies
Elke auteur droomt ervan gelezen te worden. En toch blijft het bijzonder wanneer een onbekende lezer de tijd neemt om zijn of haar gedachten over jouw verhaal neer te schrijven.
Het besef dat iets dat zo lang alleen van mij was, langzaam een eigen leven begint te krijgen… blijft vreemd en wonderlijk tegelijk.

Een nieuw thuis in de bibliotheekrekken
Misschien een kleine stap voor een boek, maar voor mij een grote mijlpaal. Het idee dat Schaduwen uit het verleden ergens op een plank wacht op zijn volgende lezer, raakt me telkens opnieuw.

Meer dan ik ooit had durven dromen
En dan zijn er nog al die momenten die ik nooit had kunnen voorspellen. Klein misschien, maar met een grote betekenis.
Ontmoetingen met lezers. Gesprekken over personages die ooit alleen in mijn hoofd bestonden. Berichten van mensen die me vertelden hoe ze zich lieten meevoeren naar Griekenland of geraakt werden door een bepaalde scène.
En... het nieuws dat Schaduwen uit het verleden binnenkort ook als Daisy-luisterboek verschijnt. Een bijzondere gedachte: een verhaal dat jarenlang alleen op papier bestond, krijgt straks letterlijk een stem. Dat ik op die manier kan bijdragen aan het toegankelijk maken van verhalen voor een zo breed mogelijk publiek, maakt me oprecht trots.

Drie maanden later kijk ik dan ook met veel dankbaarheid terug.
Dankbaar voor iedereen die het boek een kans gaf.
Dankbaar voor iedereen die meeleefde.
Dankbaar dat een personage dat ooit onverwacht kwam aanwaaien in de bladzijden van mijn reisleidsterdagboek uiteindelijk uitgroeide tot een verhaal dat nu door zoveel lezers wordt meegedragen.

En misschien is dat wel mijn favoriete eerste keer van allemaal:
De eerste keer dat ik echt voelde dat Schaduwen uit het verleden niet langer alleen mijn verhaal was.